Raptus 2013, dag 3 – og oppsummering av helga

Sundag er som vanleg siste dag på Raptus. Det er òg tradisjonelt ein dag det skjer usedvanleg lite på festivalen, men noko var det jo.

Heilt til slutt i innlegget kjem eg òg til å forsøke å oppsummere litt av det eg tenkjer om festivalen totalt sett.

Les videre

Raptus 2013, dag 2: Den vanskelege andredagen

Det er ingen skånsam måte å seie dette på, så eg seier det like greitt rett ut: Eg misliker intenst Litteraturhuset i Bergen. Iallfall i konteksten «Raptus-arena».

Eitt av mine store negative punkt i gårsdagens blogginnlegg var at det ikkje var større gjestar på programmet. I dag er eg svært glad for at det ikkje var større gjestar på programmet, for lokala hadde overhovudet ikkje takla det.

Les videre

Raptus 2013, dag 1: Pippi Power

Første dag av årets raptusfestival er over, og då er det vel på sin plass å oppsummere mine inntrykk frå dagen. (Eg gjer merksam på at innlegget for å gi ei så umiddelbar kjensle av festivalopplevinga som mogleg er skrive i ein tilnærma uredigert stream of consciousness-stil, noko som tyder at denne artikkelen endte på over 2200 ord. Beklagar!)

For meg personleg er dette ein ganske spesiell raptusfestival – dette er første gong eg har vore på Raptus utan å sitja på stand. Planen var å stille på stand med ein presentasjon av ting vi jobbar med i Comicopia som eg håper at vi kan setja i gong med for fullt i løpet av dei næraste månadane, men dei siste nedsylta i arbeid at eg ikkje såg nokon annan utveg enn å foreslå for styreleiaren min at vi avbestiller Raptus-standen i år, rett og slett fordi vi på ingen måte hadde kapasitet til å produsere marknadsføringsmateriale til han.

Men det er ikkje berre for meg det har vore ein spesiell festival – det har det eigentleg vore for Raptus i seg sjølv òg. Det er nemlig veldig mykje som er endra sidan tidlegare festivalar.

Les videre

Holder meg hjemme fra Raptus i år

Så var det høst igjen, og for mange tegneserieinteresserte betyr det at det er på tide å vende nesen mot Bergen, hvis man ikke er der allerede da, og Raptus Tegneseriefestival. Det har det gjort for meg også i en årrekke. Men for første gang på ti år må den selverklærte tegneseriehovedstaden klare seg uten meg i Raptushelgen. I år holder jeg meg hjemme. Les videre

Tegneserier i bokhandelen – sett fra andre siden av disken

Det norske seriemarkedet er dominert av stripeserier. Det er det ingen tvil om. Men ofte blir bokhandelen dratt frem i debatten om hvorfor det ikke er like stort marked for tegneserier i andre formater. Helt siden jeg begynte å lage tegneserier på et semi-profesjonelt nivå for litt over ti år siden, har jeg med jevne mellomrom hørt enkeltpersoner mene at det ikke bare er bokhandlernes ansvar å gjøre de øvrige tegneserieutgivelsene mer tilgjengelig, men at bokhandlerne også manglet kunnskap om mediet. Jeg gikk aldri så langt som å mene at bokhandlerne hadde et slikt ansvar, men det hadde jo vært fint å ha et rikere tegneserieutvalg i norske bokhandler, og jeg hadde jo selv sett at tegneserier ble plassert under fanen «morobøker», uansett om det var «Pondus» eller «Maus». Om dette skyldes mangel på kunnskap vet jeg ikke, men jeg hadde selvsagt alt dette i bakhodet da jeg en høstdag i 2011 fikk jobb i en av Trondheims største bokhandler.

Nå som jeg har forlatt bokhandelen etter to år, på jakt etter nye utfordringer, ser jeg meg tilbake og tenker litt på hvordan det var på den andre siden av disken. Les videre

Tilfeldig tanke om teikneseriefestivalar

Dette er berre ein tanke som slo meg i samband med helgas Stribefeber:

Tenk deg at du bor i eit relativt lite land – eit land med berre 5 063 079 innbyggjarar ifølgje Wikipedia. Men sjølv om landet har få innbyggjarar, er det relativt store avstandar der, for landet består samtidig av 385 186 km2, framleis ifølgje Wikipedia.

Dersom det finst folk i dette landet som er interesserte i teikneseriar, er det ingenting i vegen for at dette landet kan ha ein teikneseriefestival. Dersom teikneserieinteressa er høg nok, er det forsåvidt heller ingenting galent med å ha fleire teikneseriefestivalar. Jada, eg veit: Ein gong for ikkje så lenge sidan trudde vi at dette landet berre hadde plass til ein teikneseriefestival, og at dersom nokon oppretta ein teikneseriefestival i Oslo, kom det til å ta livet av den eksisterande teikneseriefestivalen i Bergen. Men det skjedde ikkje.

Les videre

Eirik Andreas på Raptus i 2009

Nå er det snart tid for et nytt Raptus igjen, så i beste Serienett-ånd publiserer vi nå en rapport fra en tidligere festival som fant sted for en evighet siden, og som strengt tatt burde vært publisert da, og ikke lenge etter, for å ha nyhetens interesse. Eneste forskjellen er at denne rapporten faktisk ble det, men at vi drar den frem igjen av grunner vi kommer tilbake til.

Opprinnelig tenkte jeg å reposte hele rapporten, men ble enig med meg selv om at det var bedre med et utdrag. Derfor endrer jeg også tittelen fra «Arne Bye på Raptus» fordi dette utdraget i større grad handler om min kollega Eirik Andreas Vik enn det handler om meg, selv om det ble skrevet for å illustrere hvor lett det var å finne frem i lokalene da Raptus for første, og siste, gang ble avholdt på Grand Hotel Terminus i Bergen.

Men uten mer mas, her er altså «Eirik Andreas på Raptus i 2009″ Les videre

Synsing om kulturstøtta (vår 2013)

(Går det greitt at eg startar dette blogginnlegget med å gå ut frå at vi er einige om at Kulturrådet er ein av dei aller viktigaste aktørane i teikneserie-Noreg? Kan eg gå ut frå den plattformen i staden for å leggja fram masse argument om akkurat det? Ok. Puh).

Vårens prosjektstøttetildelingar frå Kulturrådet blei vedteke i rådsmøte 6. og 7. juni, og er no offentleggjorde på nettsidene til Kulturrådet. Sannsynlegvis er dei offentleggjorde for mange veker sidan, men då var eg på ferie, og eg såg for meg at dette kunne bli eit langt og omfattande blogginnlegg, så eg venta med å lese gjennom årets tildelingar til eg var heime. Eg gjekk ut frå at på dette tidspunktet ville det allereie vera fleire artiklar og diskusjonstrådar på nettet om årets tildelingar sånn at eg kunne kommentere dei viktigaste meiningane rundt årets tildelingar i dette innlegget, men eg har ikkje klart å finne andre diskusjonar om dette, så då får det bli ein annan gong.

Det var uansett veldig mykje interessant ved årets tildelingar, så la oss starte:

Les videre

Kva er ein debutant?

Raptus Internasjonale tegneseriefestival er «berre» to og ein halv månad unna. Om du skal dra på berre ein norsk teikneseriefestival i år… burde du ha dratt på OCX. Det seier eg ikkje fordi eg på nokon som helst måte har vald side i den evigvarande «striden» mellom teikneseriemiljøet i Bergen og teikneseriemiljøet på Grünerløkka, men ærleg talt, eg ville ha sagt det same om kva som helst festival med Scott McCloud på programmet. Når det er sagt: Dersom du har kapasitet til å dra på to teikneseriefestivalar i år, eller du er like dum som meg og planlegger mange månader i førevegen å reise på ferie dei første vekene av juni, er Raptus eit godt alternativ. Eg synest personleg at årets program og vinklinga rundt kvinnerøyster er ein av dei beste programideane Raptus har hatt på lenge, og festivalen gjer mykje spennande i år som det kan bli interessant å sjå resultatet av, mellom anna at festivalen for første gong (trur eg?) er gratis.

Men dette er ikkje meint å vera eit blogginnlegg om Raptus. Festivalen er mange månader inn i framtida, og eg kjenner meg sjølv og andre godt nok til å vite at dette er noko det kjem mange blogginnlegg om når festivalen nærmar seg. Dette innlegget skal handle om ein konkret ting som Raptus for ikkje så veldig lenge sidan la ut informasjon om på nettsidene sine: «Debutanten».

Les videre

Er Sproing den teikneserieprisen vi fortener?

På fredag delast Sproingprisen ut for tjuesjette gong (noko som tilseier at prisen har 25-årsjubileum i år! Gratulerer!), og det er ein årleg tradisjon at Sproing-juryen blir oversymja av kritikk kvar gong prisen skal delast ut. Nokre er ueinige i kven som blir nominerte. Nokre er ueinige i kven som vinner. Nokre er ueinige i kven som har lov til å røyste. Og nokre er berre ueinige i alt. Vel, sånn er det å vera engasjert i noko. Eg tviler ikkje på at både NTF-styret og Sproingjuryen gjer så godt dei kan, men sjølvsagt er vi ikkje einige om alt, og sjølvsagt er det lov til å snakke høgt om det.

Sproingprisen omtalast ofte som norske teikneseriars Oscar-pris, og det er ein pris vi skal vera stolte av, men for moro skuld kan det vera på sin plass å ta den hypotetiske diskusjonen: Kva burde vi eigentleg forvente av ein norsk teikneseriepris? Kva teikneseriepris fortener vi?

(Merk: Dette er ikkje meint som eit kritisk angrep mot Sproingprisen. Sjå meir på det som ein hypotetisk diskusjon rundt temaet «Dersom vi ikkje hadde hatt nokre teikneserieprisar i Noreg, og vi skulle opprette ein, kva hadde då Olaf meint at vi burde tenkja på?»)

Les videre